Door: Piet Guijt.

Dynamis, nummer 49, Maart 2007, door Froukje Klamer.

Piet Guijt heeft in zijn eerste werkboek zijn persoonlijke zoektocht naar de onderliggende principes van de homeopathie beschreven met als doel de lezers aan het denken te zetten. 
Nu er de laatste jaren binnen de klassieke homeopathie diverse modellen zijn gelanceerd om middelen en patiënten te classificeren, werd het voor Piet tijd om deze tweede syllabus ‘Ontwikkeling en Classificatie’ te schrijven.
Wars van dogma’s heeft hij ervaren dat in alle modellen wel een stukje waarheid schuilt, maar dat de juiste werkwijze afhankelijk van de casus is. 
Mij klinkt dit als muziek in de oren, de vraag is alleen: hoe weet je welke methode je moet gebruiken?

Stapgewijs

Volgens Piet is op de eerste plaats een uitgebreide kennis van de verschillende benaderingswijzen noodzakelijk. 
Niet alleen van de homeopathische modellen van ‘back to the basics’ tot de vernieuwende spirituele werkwijze, maar ook andere traditionele geneeswijzen hebben ons veel te bieden. 
In dit werkboek komen ze stapsgewijs aan bod. Piet verwoordt zich kort maar duidelijk en al lezende wordt helder dat de verschillende benaderingswijzen elkaar niet uitsluiten, maar juist aanvullen. 
Beginnend met de vier klassieke elementen ‘Aarde, Vuur, Water, Lucht’ wordt er verband gelegd met het cholerische -, sanguinische -, flegmatische - melancholische temperament.
Kennis van het temperament/de constitutie en de corresponderende predispositie geeft een beter inzicht in de gevoeligheid van de patiënt, ontwikkeling van de ziekte en karakter van de symptomen.
De Chinese en Indiase geneeswijzen blijken goede aanvullingen op de filosofie van de homeopathie. 
Zo worden bijvoorbeeld de drie hoofdmiasma’s (psora, sycosis, syfilis) van de homeopathie vergeleken met de drie guna’s (satva, rajas, tamas) van de traditionele, Indiase geneeswijze Ayurveda.
Naast een uitgebreid hoofdstuk over de miasmaleer komen ook andere homeopathische benaderingswijzen aan bod: onder andere die van de
Natuurrijken (Sankaran, Rosenthal, Robbins), het ziekteontwikkelingsmodel(Vijayakar) en de totaliteit en ziekteclassificatie (Hahnemann: ‘Organon’).

Evolutionair ontwikkelingsmodel

Door alle zienswijzen aan elkaar te linken, komt Piet tot één evolutionair ontwikkelingsmodel waardoor je als homeopaat snel inzicht krijgt welke methode op dat moment voor die specifieke patiënt het meest geschikt is.
Maar voor het zover is - het inzicht daar is - moet je wel de moeite nemen je in de verschillende modellen te verdiepen. 
Per slot van rekening heeft Piet zijn syllabus niet voor niets een werkboek genoemd.
Eenmaal zover begrijp je al snel de logica in zijn ontwikkelingsmodel en kun je deze als leidraad gebruiken.

Titel Werkboek Klassieke Homeopathie
Subtitel Ontwikkeling en Classificatie
Auteur Piet Guijt
Aantal pag. 99