Micro-organismen

Miasma’s hebben een onmiskenbare relatie met infectieziekten.
De gezondheid van de mens wordt bedreigd door infecties die worden veroorzaakt door tal van (micro)organismen, zoals virussen, bacteriën, schimmels, gisten en parasieten.
Acute miasma’s zijn zelfbegrenzend, maar de chronische miasma zijn levenslange ziekteverwekkers welke niet de neiging te hebben af te nemen.Deze infecties en hun vervolg vormen vaak de basis voor diverse chronische ziekten.
Hahnemann deelde de miasma in verwante groepen in, Acuut, Sub-acuut, Psora, Sycose en Syphilis.
Nu is het vaak moeilijk vast te stellen of de infectie een symptoom is of de oorzaak van de chronische ziekte. Een evenwichtig immuunsysteem zal er onder normale omstandigheden voor zorgen dat ook van nature aanwezige ongunstige organismen onder controle gehouden worden.
Afhankelijk per individu en omstandigheden kan de volgorde van ontstaan van een miasmatische verstoring verschillend zijn.
In het ene geval geeft het verzwakte en belaste organisme aanleiding tot het aantrekken of uitgroeien van ongunstige organismen, terwijl er in het andere geval de besmetting met deze ziekteverwekkers en een onjuiste medische behandeling hiervan, er toe leidt dat het immuunsysteem fundamenteel verzwakt wordt en er constitutionele (genetische) veranderingen ontstaan. Ook de constitutie en de al bestaande predisposities van de persoon in kwestie en de hiermee gepaard gaande gevoeligheid en specifieke reactiepatronen en ziektetendensen, spelen bij dit proces een actieve rol.
Er is dus bij het ontstaan van deze toestanden vaak geen enkelvoudige oorzaak aan te wijzen, het werkt verduidelijkend om deze onderling gerelateerde aspecten voor te stellen als de diverse facetten van een miasmatische cirkel.

Door de verzwakking van het organisme als gevolg van het onderdrukken van ziekteprocessen en door de behandeling met antibiotica en hormoonpreparaten als neveneffect gepaard gaande verdringen van gunstige bacteriën, zal de innerlijke ecologie verstoord raken. Er ontstaat hierdoor een voedingsbodem en verminderde weerstand tegen ongunstige organismen. De darmen nemen bij dit proces een centrale plaats in, maar dit is van toepassing op functioneren van het hele organisme. Dit geldt met name voor de huid dat voor een directe afscheiding met de omgeving zorgt.
De normale symbiose met een gunstig fauna en flora wordt vervangen door een dysbiose, waarbij er auto-intoxicatie optreedt als gevolg van de afgescheiden toxines en afvalstoffen van ongunstige schimmels, pathogene bacteriën, protozoën en overige parasieten. Deze micro-organismen belasten het organisme in toenemende mate en veroorzaken een steeds verdergaande verstoring van het immuunsysteem.
Dit heeft op zijn beurt weer gevolgen voor het bloed, de lever en de uitscheidingsorganen, waaronder de darm zelf, de nieren en de huid.
Als het micro-ecologische systeem verstoord is, kunnen de pathogene organismen buiten iedere verhouding aangroeien.
Een gezonde darmflora leeft met zijn gastheer in een uniek individueel bepaalde symbiose. Deze flora is niet homogeen of constant en komt overal in het lichaam voor. Wordt het evenwicht verstoord, dan spreekt men van een dysbiose, welke vervolgens weer belangrijk kan bijdragen aan de vernietiging van het weerstandsvermogen. Dit geschiedt op basis van toxines uit de darm en kan leiden tot meerdere stoornissen, zoals:

1. resorptiestoornissen voor vitaminen, mineralen en sporenelementen.
2. auto-intoxificatie door toxinen van schimmels, pathogene bacteriën en protozoën.
3. vermindering van het weerstandsvermogen. 

De homeopathische behandeling zal hierbij gericht moeten zijn om de initiële verzwakking van het organisme te verbeteren en om hiernaast actief de invloed en gevolg van de schadelijke micro-organismen te bestrijden, om zodoende de ontstane vicieuze cirkel te doorbreken.


Mineralen

Mineralen zijn anorganische substanties die noodzakelijk zijn voor het goed verlopen van de stofwisseling.
De mineralen zijn onder te verdelen in twee groepen: de micro en de macro mineralen. Macro mineralen of macro elementen zijn de groep mineralen die we met de dagelijkse voeding in een grote hoeveelheid nodig hebben. De micro mineralen worden ook wel sporenelementen genoemd, hiervan hebben we dagelijks maar een kleine hoeveelheid nodig.

Alle voedingsstoffen zoals vitaminen, proteïne, enzymen, aminozuren, koolhydraten, suikers, vetten, oliën enz., hebben mineralen nodig voor hun werking.
Alle lichaamsprocessen zijn afhankelijk van mineralen. Mineralen zijn van levensbelang doordat ze meehelpen in de werking van de cellen en in de groei van nieuw weefsel. Het zijn essentiële bestanddelen van lichaamsvocht (elektrolyten) waar het grootste gedeelte van het menselijk lichaam uit bestaat.
Mineralen beïnvloeden de groei van bloedlichamen evenals de opbouw van hormonen, vitamines en enzymen. Ze zijn onmisbaar als bouwstenen voor botten, tanden en andere weefsels en essentieel voor de suikerstofwisseling.
Zonder de hulp van mineralen kunnen bijvoorbeeld vitaminen niet functioneren in ons lichaam. Mineralen zijn ook betrokken bij het functioneren van de zenuwen en bij de energiehuishouding.

Miasmatische verstoringen zijn naast de relatie met ongunstige micro-organismen tevens verbonden aan mineraaldeficiënties.
Een gebrek of teveel van een bepaald mineraal resulteert in ziekten die dezelfde karakteristieke patronen volgen bij hun verdere ontwikkeling als de miasmatische infectieziekten.
Een teveel van een bepaald mineraal kan een verstoring in andere mineralen veroorzaken.
De doeltreffendheid van elk mineraal wordt verhoogd door de aanwezigheid van een evenwichtige hoeveelheid van de overige mineralen.
Alle elementen werken samen als een gezamenlijk geheel. Als er een tekort is aan slechts één mineraal kan het evenwicht van de gehele lichaamswerking verstoord raken.

Ongeacht de juistheid en variatie in dieet van de patiënt, er ontbreken per definitie essentiële mineralen in de voeding. Dit wordt veroorzaakt door diverse factoren, zoals de moderne landbouwmethoden en het ontbreken van bepaalde mineralen in de natuurlijke bodemgesteldheid. Omdat we de bodem eenzijdig vervuilen door o.a. intensieve landbouw, tuinbouw en veeteelt in combinatie met het afval van de chemische industrie zijn nagenoeg alle aminozuren, mineralen, vitaminen, enzymen, essentiële vetzuren etc. uit de toplaag van onze aardbodem verdwenen of vervuilt.
Een gecheleerd mineraal is organisch, in deze vorm kan het lichaam het best mineralen opnemen. Daar het lichaam slechts beperkte mogelijkheden bezit om zelf mineralen te cheleren is het afhankelijk van mineralen die door planten gecheleerd zijn. Planten die groeien op een mineraalarme bodem zullen zelf ook arm aan mineralen zijn en medeoorzaak van de verstoring in de mineraalhuishouding van het lichaam.
Elk beduidend tekort aan één van de belangrijke mineralen, zal effectief resulteren in degeneratieve ziekten.

De levenskracht is in staat het gebrek aan specifieke mineralen te compenseren door middel van biologische transmutatie, waarbij een beschikbaar mineraal omgezet wordt naar een mineraal waar gebrek aan is. Hoe gezonder het lichaam is, hoe beter deze omzetting naar de ontbrekende minerale elementen kan plaatsvinden. Stressfactoren hebben een negatieve uitwerking op dit vermogen.
Wanneer een tekort voorduurt over meerdere generaties leidt dit op den duur tot diepe constitutionele verstoringen. Het is dus essentieel om de gezondheid van het lichaam op een dusdanig niveau te brengen dat de juiste biologische transmutaties plaats kunnen vinden.

Zowel een chronische infectie, als een verstoring in de mineraalhuishouding kan een belangrijk opstakel voor genezing vormen, daar zij het immuunsysteem fundamenteel en langdurig kunnen ontregelen. Beide kunnen latent aanwezig zijn en kunnen of via besmetting of erfelijkheid overgedragen worden van generatie op generatie en zijn belangrijk genoeg om te verhinderen dat een op zich goed individueel geselecteerd middel effectief kan werken.

Homeopathische middelen afkomstig uit het mineralenrijk, werken diep op de levenskracht in en zijn in staat om het vermogen tot assimilatie van mineralen te herstellen. Hiernaast zou elke patiënt die op dit niveau homeopathisch behandeld wordt, naast een evenwichtige voeding, met gecheleerde of colloïdale mineralen op orthomoleculair niveau ondersteund moeten worden. Dit betekent in de vorm van substanties, toegepast in optimale hoeveelheid die natuurlijk op te nemen zijn door het lichaam.
De genezing zal hierdoor sneller en met minder verergeringen plaatsvinden.
Het gebruik van mineralensupplementen, werkt ondersteunend bij het voorkomen van eventuele toekomstige mineraaldeficiënties.
De minerale middelen zijn essentieel bij de behandeling van de erfelijke en verworven miasma’s. De middelbeelden van de mineralen passen bij de dynamiek van de chronische ziekten, ze komen langzaam tot ontwikkeling en tasten de structuren diepgaand aan.
De Psoramiddelen zijn afkomstig uit het mineralenrijk, welke bij de opbouw en het functioneren van de menselijke constitutie betrokken zijn, zoals Zwavel, Calcium, Natrium, Fosfor etc.
Wanneer de werking van deze basismineralen verstoord is, heeft dit ook gevolgen voor de werking van de overige mineralen en sporenelementen in het menselijk lichaam.
De miasma’s zoals Sycose en Syphilis zijn in die zin een voortzetting van Psora, waarbij het atoomgewicht van de betrokken mineralen steeds hoger wordt.
De infectietoestanden, mineraaldeficiënties en overgeërfde veranderingen in de constitutie volgen vaste patronen, waardoor de indeling van de miasma’s gebruikt kan worden om deze symptomen in groepen te classificeren.

Nu moet niet de indruk ontstaan dat het bij de miasma’s alleen om de materiële kant van ziekte in de vorm van micro-organismen, mineralen, toxines en beschadigde chromosomen gaat, hoewel hier wel het accent ligt, gaat het tevens om de hiermee in verbinding staande informatie op het niveau van de levenskracht, welke immaterieel is en samen een ondeelbare eenheid vormen.
De chronische infecties, mineraaldeficiënties en veranderingen in de constitutie zijn hierbij symptomen die hier direct mee verbonden zijn en hieruit volgend met gepotentieerde middelen behandeld moeten worden.

Vanuit welke invalshoek we de miasmatheorie van Hahnemann ook benaderen, een feit blijft dat deze miasmatische verstoringen het organisme direct en diepgaand verzwakken. Om de homeopathische behandeling effectief te maken blijkt het in de praktijk regelmatig nodig, om naast het juiste individuele middel en ondersteunende maatregelen, het miasmacomplex met specifieke middelen aanvullend te behandelen, om zodoende de negatieve spiraal te doorbreken.