Deze onderverdeling komt sterk overeen met het concept van Sankaran betreffende Vitale sensatie en Niveaus, waarbij een hiërarchie is in symptomen, maar ook in fase van ontwikkeling te zien is:

1.  Stoffelijke pathologie, de diagnose van de ziekte
2.  Locale symptomen van de ziekte, (locatie, gevoel, modaliteit etc.);
3.  De emotionele gesteldheid van de patiënt (Concomitments, algemeen effect van niveau 2;
4.  Het waanbeeld van de patiënt (Neuro-endocriene-Immunologe symptomen).
5.  Het basisgevoel van de patiënt, (Natuurrrijk etc.)
6.  Het energetische of universele beweging- en reactiepatroon van de patiënt.
7.  De spirituele of geestelijke gesteldheid van de patiënt.

Dit model kan gebruikt worden om een werkelijk beeld van de ziekte te krijgen.
Deze informatieniveaus moeten in het vraaggesprek één voor één vastgesteld worden.
Naarmate de ziekte vordert, neemt de manifestatie van de hogere niveaus af en die van de lagere toe.

Het belangrijkste bij het bepalen van het simillimum is het diepste gevoel van onzekerheid, kwetsbaarheid, zwakheid en angst.
De innerlijke essentie wordt vermeden, omdat er angst is voor overgave en eenwording.
In plaats hiervan wordt gepoogd om op het niveau van de persoonlijkheid, het essentiële evenwicht met de buitenwereld te verkrijgen.
De mens vermijdt de confrontatie via zijn individuele kern, omdat dit zijn gevoeligste punt is (susceptibiliteit), waardoor men voortdurend streeft op dit punt absoluut, bovenmenselijk, verheven boven de polariteit te zijn.
Ieder mens ervaart zijn gescheiden zijn van het absolute en zijn persoonlijk bestemming weer anders.
Symptomen zijn niet anders dan de uitdrukking van de miasmatische achtergrond van de patiënt. Deze ligt vast in de constitutie van de patiënt.
Het gaat hierbij niet om een voorschrift op de karakteristieken van deze niveaus zelf, maar om het dynamische patroon dat hierdoor als eenheid uitgedrukt wordt.
Het ware zelf wordt gemaskeerd door de persoonlijkheid en kan alleen worden ontdekt door observatie van het gedrag, de manier waarop de patiënt met zijn omgeving omgaat, zijn dromen, idealen, fantasie, ambitie en zwakheden en frustraties.
De generale modaliteiten als voedsel voorkeur of afkeer, reactie op bepaalde weersomstandigheden en omgevingstemperatuur zijn hierbij belangrijk, omdat ze alle dienen om de status-quo van de patiënt te bewaren.

Genezen vanuit de kern betekent:

-Iemand zijn waardigheid terug geven;
-Het openbreken van egocentrisme;
-Dat iemand zijn eigen gebrek niet meer op de omgeving projecteert;
-Het bevrijden van de mens van zijn angst voor de dood;
-Iemand in zijn vrijheid terugbrengen;

Norm van genezing is de spirituele ontwikkeling, de verinnerlijking.

Voor het individuele simillimum betref het voorschrift de miasma’s tijdens het hele leven van de patiënt. Bij  het bepalen van het huidige constitutiemiddel beperkt zich dit toe de nu aanwezige actieve miasma’s.
Deze psychisch-mentale gesteldheid komt tot uitdrukking in de vorm van spraak en gebaren.
Deze expressies kunnen als symptomen behandeld worden.
Deze facetten geven hierbij inzicht voor het simillimum. Deze karakteristieke aspecten zijn het hoogst in hiërarchie, want ze vertegenwoordigen direct de dynamische interactie.
Deze vaak als normaal beschouwde karakteristieken zijn hierbij sterk bepalend, omdat ze de onderliggende constitutionele predispositie voor de ziekte vertegenwoordigen.
Het gaat hierbij dus niet uitsluitend om merkwaardige, opvallende, aparte ziektesymptomen.
Niemand is perfect en is dus niet volmaakt in balans met zijn omgeving.
De karakteristieken vallen op doordat ze uitdrukking geven aan de beperking van het individu, waardoor het primaire symptomen zijn.
In het beeld ontbrekende karakteristieken gekoppeld aan het miasma, zoals deze gedefinieerd worden in sommige Materia Medica’s, zijn geen grond om een bepaald middel uit te sluiten. Middelen kunnen tegengestelde symptomen en meerdere miasma’s in hun beeld hebben, afhankelijk van de ziektefase. Het gaat bij het geneesmiddelbeeld niet om de uitingsvorm, maar om de dieperliggende oorzaak.

De gevonden symptomen moeten worden omgezet naar duidelijke repertoriumrubrieken.
De gekozen rubrieken moet zonder twijfel een objectief karakteristiek facet van de kern vertegenwoordigen, waarbij geen interpretatie of verklaring van de homeopaat de keuze van de rubriek bepaalt.
Deze karakteristieken moeten aanwezig zijn tijdens het hele leven van de patiënt.
Hierbij moet zoveel mogelijk grote rubrieken gekozen wordt, om niet direct door het gebruik van een misschien onvolledige kleine rubriek het juiste middel te missen.
Om het aantal te middelen te reduceren, kan de reactie op de van de patiënt op omgevinginvloeden als eliminatierubriek dienen.
Een kleine rubriek kan gebruikt worden wanneer deze uitgesproken en bepalend is voor zowel de patiënt als middel.
Bij de keuze van een klein middel zullen de rubrieken ook overeenkomen, omdat deze in aantal beperkte symptomen uitermate karakteristiek zijn.
Met de kennis van de Materia medica kan men vervolgens tot een uiteindelijke keuze komen.
Ook een benadering vanuit een juist gebuik van de signatuurleer gekoppeld  aan de totaliteit van karakteristieke symptomen kan hierbij waardevol zijn om de symbolische betekenis van het energiepatroon van de patiënt te herkennen.