Het is dus bij het gelaagde type casus beter de totale ziekte gedeeltelijk (laag voor laag) te verwijderen, het afpellen in de juiste volgorde (bovenste laag/ present predominating state) van de lagen van de hele individuele gesteldheid.
Er wordt hier van de huidige individualiteit (Simillimum voor het moment), naar een diepere, meer persoonlijke essentie gewerkt.
Het is ook mogelijk en effectief op meer dan één laag tegelijk voor te schrijven, speciaal in die gevallen met veel 'inertie' door complexe etiologie.
De verschillende lagen of aspecten van de casus worden behandeld met verschillende middelen, welke in sequentiële volgorde (meestal in hoge potentie), in een tijdsbestek variërend van enkele minuten tot een dag apart van elkaar voorgeschreven worden. Een andere manier is om deze middelen op een regelmatige basis alternerend voor te schrijven. Een andere, betere methode is om één middel proberen voor te schrijven, welke alle actieve aspecten van de casus afdekt.

F. Eizayaga heeft een model op gezet om de verschillende symptomen en karakteristieken van een patiënt te onderscheiden om het juiste middel te vinden.
Hij ziet de disharmonie van de patiënt als uit een serie van concentrische bestaande lagen, welke vanaf het oppervlak naar binnen verlopen.
Er zijn bij behandeling vier hoofdgroepen van lagen, die in onderstaande volgorde beschouwd worden:
1. Locale of Laesie laag;
2. Fundamentele laag;
3. Miasmatische laag;
4. Constitutionele laag.

Constitutionele laag:
Deze laag heeft betrekking op de hoofdzakelijk gezonde eigenschappen. Deze zijn voor het merendeel genetisch en onveranderlijk. Hieronder valt het lichaamstype, kleur van het haar, basis karakter/persoonlijkheids type. Voedselvoorkeur of afkeer, Generale modaliteiten met betrekking tot temperatuur en klimaat. Alle tekenen en symptomen op dit niveau hebben in principe te maken met gezondheid en zijn min of meer normaal; ze zijn niet pathologisch of te genezen. Het doel van deze behandeling is preventief, het versterkt de constitutie en voorkomt daarbij toekomstige ziekte. Een kleine groep basis polychresten van mineralen die betrokken zijn bij fundamentele fysiologische processen, komt bij de deze behandeling in aanmerking, voornamelijk Sulphur, Calcarea carbonica, Silicea, Phosphorus, Lycopodium.
Baby's en kinderen worden vaak op dit niveau behandeld, omdat volwassenen vaak andere lagen verworven hebben, welke eerst verwijderd moeten worden voordat de onderliggende constitutionele laag behandeld kan worden.

Fundamentele laag:
Deze laag heeft betrekking op de functionele symptomen van het psychisch/ mentale en fysieke niveau. Dit zijn de verworven karakteristieken, welke kunnen veranderen tijdens het leven van de persoon. Symptomen op dit niveau hebben betrekking op de hele mens, en niet zijn (locale)ziekte, maar het zijn afwijkingen van de gezondste toestand van de persoon.
Deze laag komt in sterke mate overeen met Kent zijn 'constitutionele' geneesmiddelbeeld.
Deze laag wordt vaak veroorzaakt door een emotionele etiologie (wound), zoals verdriet, angst, boosheid, etc. Voedsel verlangens of intoleranties behoren ook bij dit beeld, omdat ze niet bij een normale gezondheid behoren. Alle symptomen van deze laag zijn in het algemeen omkeerbaar en te genezen. Het doel van de behandeling is om de functionele verstoring te verwijderen en de patiënt terug te brengen naar zijn oorspronkelijke constitutionele laag.

Laesie laag:
Wanneer de ziekte zich gelokaliseerd heeft in een orgaan, systeem, of weefsel, staat dit bekend als een lease. Het kan mogelijk zijn dat dit los van de andere lagen behandeld moet worden.
Het voorschrift wordt gebaseerd op klinische diagnose, de symptomen van de ziekte en alle lokale modaliteiten, concomiterende symptomen en verandering. Alleen die psychisch/mentale en generale symptomen worden gebruikt, welke verschenen of verergerd zijn sinds de ziekte bestaat.
De hiërarchie in symptomen die gehanteerd wordt is dus precies tegenovergesteld aan die gebruikt wordt bij een constitutioneel voorschrift. Het doel is om de gelokaliseerde ziekte te verwijderen, voordat de patiënt (verder) genezen kan worden. Het laesie middel kan dezelfde zijn als het fundamentele middel, of kan een complement hiervan zijn, welke een pathologische verandering vertegenwoordigt afhankelijk van de onderliggende fundamentele susceptibiliteit.

Miasmatische laag:
De nosodes, Psorinum, Tuberculinum, Medorrhinum, Syphilinum en Carcinosinum worden tijdens of na de behandeling voorgeschreven om de corresponderende (verworven) predispositie tot bepaalde ziekteprocessen tegen te gaan.

Veel homeopaten maken geen onderscheid tussen een 'constitutioneel' en 'fundamenteel' middel.
Er wordt van 'het constitutiemiddel' gesproken als het beeld van de verstoring constitutioneel redelijk diepgaand herkenbaar is, maar met dit Simillimum wordt niet direct een voorschrift van 'het enige ware middel constitutiemiddel' bedoeld, welke ook de totale aangeboren eigenschappen van het 'basistype' (morfologische en psychologische tekens) omvat.
Er wordt dus een constitutioneel diepgaand middel mee bedoeld, maar het kan uiteindelijk toch een verworven fundamentele laag blijken te betreffen, (welke de aangeboren constitutie bijna volledig maskeert, alsof dit het aangeboren constitutiemiddel is) zodat later in de behandeling toch nog één of meer volgende complementaire middelen gegeven moeten worden.
In dit boek wordt de term 'constitutiemiddel' in bovenstaande betekenis gebruikt, wanneer de aangeboren constitutie wordt bedoeld, wordt dit er expliciet bij vermeld.

L. de Schepper noemt als aangeboren constitutiemiddelen: Sulphur, Calcarea carbonica, Calcarea phosphorica, Silicea, Phosphorus, Lycopodium en Baryta carbonica.
P. Herscu: Calcarea carbonica, Lycopodium, Natrium muriaticum, Phosphorus, Pulsatilla, Sulphur. Bij deze lijst kan Lachesis en Graphites als veel voorkomende basistypen toegevoegd worden. Maar zelfs wanneer op het niveau van de aangeboren constitutie behandeld wordt is er sprake van het behandelen van een laag, welke de laag van werkelijke individualiteit/ persoonlijkheid maskeert.

Het kan het geval zijn dat de verworven fundamentele laag en de aangeboren constitutionele laag hetzelfde middel nodig hebben voor behandeling, het enige verschil in de behandeling kan de
potentiekeuze zijn. Om de aangeboren constitutie te behandelen worden vooral de hogere potenties (10M), gebruikt.

Naar aanleiding van een opmerking van Kent, dat een bepaalde remedie 'een psoramiddel met een diepgaande invloed op de constitutie' is, zegt Vithoulkas:
"Hier moet bezwaar worden gemaakt tegen de opvatting dat een geneesmiddel als een constitutiemiddel wordt aangemerkt vanwege zijn diepgaande werking.
Steeds meer ben ik mij gaan realiseren dat alle geneesmiddelen even diepgaand werken als zij worden geselecteerd op basis van werkelijke gelijksoortigheid.
Allemaal werken zij constitutioneel en hebben zij overeenkomstig diep effect als zij op de juiste gronden worden voorgeschreven. Precies zoals zij allemaal, afhankelijk van het inzicht van de homeopaat, kunnen worden uitgekozen om oppervlakkige redenen en bijgevolg niet meer dan een onvolledige werking zullen vertonen, zo kunnen zij een constitutionele invloed hebben indien ze worden voorgeschreven op een dieper, met de gehele constitutie overeenstemmend niveau.
Het eigenaardige hier is dat doorgaans eerst oppervlakkig werkende middelen dienen te worden gegeven voordat kan worden overgegaan op het ware constitutiemiddel.
Niettemin geloof ik dat Kent het bovenstaande bedoelt als hij het over een constitutiemiddel heeft. De verwarring is ontstaan door zijn volgelingen."

C.R.Coulter: "De meeste mensen hebben te veel verschillende kanten om allemaal tegelijk door één middel gedekt te worden. Te veel factoren van erfelijke ziekte, etnische afkomst, beroep, emotionele spanning en milieu-invloeden beïnvloeden dit basistype, laten hun sporen na en brengen nieuwe complicaties naar voren bij het oorspronkelijke constitutionele beeld."

M.Miles: Constitutionele behandeling versterkt primair het organisme, wat niet per definitie inhoudt dat ook de klachten verdwijnen. Constitutiemiddelen zijn geen sluitende oplossing voor alle problemen. De individualiteit van de patiënt verleent het ziekteproces zijn uniekheid, daar zowel individu als ziekte gebruik maken van dezelfde uitdrukkingsmogelijkheden van het totale organisme. De ziekte kan wortels en vertakkingen hebben in de fijnstoffelijke anatomie van de patiënt en als zodanig meer dan één geneesmiddel vergen om te genezen. Deze geneesmiddelen zullen de patiënt qua welbevinden vooruit helpen, maar behoeven niet perse verband te houden met het constitutiemiddel.
Desondanks valt het bewerkstelligen van gezondheid grotendeels toe te schrijven aan het constitutiemiddel. Het dringt dieper door tot het organisme en verhoogt het gezondheidsniveau in aanzienlijke mate, met gevolg dat teruggang wordt voorkomen.
In de fase dat zich als gevolg van de activiteit van een groot constitutiemiddel vervelende situaties of zelfs verslechteringen voordoen, hoeft de homeopaat niet werkeloos toe te kijken. Zo zijn er geneesmiddelen, soms tussenmiddelen, die het constitutiemiddel ondersteunen en versterken en de patiënt door moeilijke periodes heen helpen. Hier wordt niet gedoeld op medicaties om verslechteringen te verzachten, daar die slechts van tijdelijke aard zijn, maar op geneesmiddelen met een versterkende invloed tijdens de reactiefase van het constitutiemiddel. Ze verminderen de negatieve, innerlijke reactie op de verergering en niet de activiteit van het constitutiemiddel als zodanig. Tevens zorgen ze ervoor dat de patiënt niet terugvalt in oude gewoontes.
De subtieler wezensdelen zijn ontvankelijker dan het stoflichaam en reageren daardoor sneller en gemakkelijker op gepotentieërde geneesmiddelen. Reacties op het fysieke vlak houden door de traagheid van dit niveau langer aan en zijn in de regel hinderlijker voor de patiënt. Bijgevolg zal vooral op het fysieke niveau steun moeten worden geboden."

Verder vindt Miles vanuit zijn opvattingen over de ontwikkelingsgang van de mens door de drie natuurrijken, het een logische consequentie dat elk mens op constitutioneel vlak een driedeling vertoont, die feitelijk om drie constitutiemiddelen vraagt: een middel uit het mineraalrijk, een uit het plantenrijk en een uit het dierenrijk. Hij zegt: "De reeks geneesmiddelen die een patiënt nodig heeft stemt overeen met diens habituele gedragspatroon. Een bepaalde prikkel roept een vast reactiepatroon op. Er bestaat een gedragscyclus, voor elk stadium van de cyclus is een homeopathisch geneesmiddel nodig. Eén van de geneesmiddelen in de cyclus zal het constitutiemiddel zijn, dat doorgaans eerder een versterkende dan een genezende uitwerking heeft. In tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, hebben patiënten lang niet altijd hetzelfde geneesmiddel in oplopende potentie nodig. Heel vaak verandert na een geneesmiddel het symptomenbeeld en komt de patiënt op een punt dat een ander middel noodzakelijk maakt. Met het evolueren door de verschillende stadia wijzigt zich het beeld. Bovendien blijft de karmische belasting voortdurend een rol spelen. Bijgevolg moet regelmatig worden voorgeschreven op etiologie ten einde de patiënt 'bij te werken'. Bij een dergelijke aanpak zijn de geneesmiddelen in de regel na 6 à 12 weken uitgewerkt, waarna de patiënt overgaat in een volgende fase die een nieuw voorschrift vergt. Als de kringloop overgaat in een spiraal, kan ook de geneesmiddelreeks veranderen.